எதை? எதை??

தேர்வு நடந்து கொண்டிருந்தது .

தேர்வு எழுதுவோர் நூற்றுக்கும் மேல்..

கண்காணிப்பாளர்கள் நான்கைந்து பேர்.

அவர்களின் மெல்லிய நடை... கூறிய பார்வை....

அவன் எதையுமே சட்டை செய்யவில்லை .

கண் கொட்டாமல்  பார்க்கிறான்.

எனது இடது பின் புறமிருந்து 

என்னை, என்னை மட்டுமே  

கூர்ந்துப் பார்க்கிறான்.
தாவணியை சரி செய்து கொண்டேன்;
மீண்டும்  அதே பார்வை.

நான் திரும்பிப்  பார்த்தால் 

தலை கவிழ்ந்து எழுதுவான்.

நான் பெண் என்பதாலோ? 

வெட்கம் கலந்த பயம்.

விடைத்தாளை திருப்பும் போது  

அவன் கண்கள் வெறித்து நிற்கின்றன.

"மேற்பார்வையாளரிடம் சொல்லலாம்;

அவன் மாட்டிக் கொள்வான்;

என்னையும் பாதிக்குமே;
சீருடைக்கு விடிவு காலம் வராதா?"
போராட்டத்தில் என் மனம்!

மனப்போராட்டம் முடிவுக்கு வந்தது,

அவன் எண்ணம் புரிந்தது 

அவன் பருவப் பெண் தானே நானும்.

ஆசைக்கு இணங்க இசைந்தேன் ,

அவன் பார்வைக்கு 

விருந்தாக்க துணிந்தேன் 

என் விடைத்தாளை!!!